جستجوی مطالب

لوگوی دوستان

پیوندها

طراح قالب

و بر پشت بدن تکیده و سرد طبیعت میاندازد...

نوروز مبارک...

                                     سام 

سلام... 

یار بی وفای قدیمی که مدت هاست ترکم کرده...

                                          سام  

به سختی نفس می کشید

پارچه ای دورش کشیدم وبردمش کنار شومینه

فرقی نکرد

خیلی خون ازش می رفت

بال سفیدش قرمز شده بود

چشماش بسته بود

رفتم که بهش آب بدم

اما وقتی که آب خورد

                                  تنهام گذاشت

تازه پیداش کرده بودم

گفتم شاید همدم روزهای تنهاییم بشه

اما اونم تنهام گذاشت...

                                غزل

تا دوازدهمین ماه سال منتظرت میمانم ...

تا بیست و پنجمین ساعت روز منتظرت میمانم...

بیا ...منتظرت میمانم ...

با ضربان قلبم ثانیه شماری میکنم...

با تمام سلول های بدنم ایستادگی میکنم...

بیا...منتظرت میمانم... 

                                                    سام

قطار می رود...تومی روی...ایستگاه ها می روند...
ومن چقدر ساده ام در کنار این قطار رفته...
هنوز منتظر تو ایستاده ام...
وبه نرده های ایستگاه رفته تکیه داده ام...

غزلک

رفت...دیگه رفت...؟ 

شیر گاز وباز کرد... آروم سرش وگذاشت رو بالش...
سعی می کرد بهش فکر نکنه...سعی می کرد خوابش ببره تا خفگی رو احساس نکنه...
نمی شد...با این که ساعت ۳ نصف شب بودولی خوابش نمی برد...به این فکر می کرد که فردا دیگه نیست ...دیگه نیست تا حتی بتونه عکسشو ببینه...
به عکسی که ازش داشت نگاه کرد...چشماشو بست...دیگه گاز فضای اتاق وپر کرده بود...
تصمیمشو گرفته بود به هیچ عنوان حاضر نبود بزن زیرش...
دیگه چیزی احساس نمی کرد...دیگه نمی تونست...
حالا دیگه حتی مجبور نبود درد دوری رو تحمل کنه...
عکس از دستش افتاد...
چشماش بسته شد...
     صورتش سیاه شده بود...
اینجوری دیگه حتی عشقش هم نمی تونس بفهمه کجا رفت...؟چرا رفت...؟چه جوری دست از سرش برداشت...؟
......؟
......!

غزلک تنها

پس سعي كن دستامو بگيري و سقوط نكني ...
سراغ رياضي هم نري ...
و با من صحبت كني تا خوابت نبره...

همين...!

منوی اصلی

آرشیو مطالب

لوگوی ما

آمار وبلاگ

امکانات